لغو کنسرت رایگان همایون شجریان در میدان آزادی تهران که قرار بود در ۱۴ شهریور ۱۴۰۴ برگزار شود، نه تنها یک رویداد فرهنگی، بلکه به نمادی از اختلافات نهادی، بحران مدیریتی و ترس حکومت از تجمعات مردمی تبدیل شد. این تصمیم که تنها دو روز قبل از اجرا اعلام شد، با واکنشهای گسترده هنرمندان، رسانهها و افکار عمومی مواجه گردید .
عدم آمادگی مدیریتی:
شهرداری تهران با استناد به گزارش شورای تأمین استان، ادعا کرد تمام دستگاههای ذیربط به دلیل «اضطرار زمانی و عدم آمادگی برای اجرای مناسب» با برگزاری کنسرت مخالفت کردهاند .
معاون فرهنگی شهرداری، امین توکلیزاده، وزارت ارشاد را متهم کرد که «مقدمات اجرایی لازم» را فراهم نکرده است .
نگرانی از حضور میلیونی مردم:
سخنگوی دولت (فاطمه مهاجرانی) اشاره کرد که برخی دستگاهها به دلیل «احتمال استقبال وسیع مردم» ملاحظات امنیتی و داشتهاند .
نمایندگان وزارت کشور و نهادهای امنیتی با استناد به تجربه مراسمی مانند تشییع سردار سلیمانی، ضرورت «زمان بیشتر برای ایجاد بسترهای امنیتی» را مطرح کردند .
اختلاف بین نهادها:
شهرداری تهران خود را «پشتیبان» دانست و وزارت ارشاد را «متولی اصلی» معرفی کرد، در حالی که وزارت ارشاد سکوت پیشه کرد .
شجریان در بیانیه خود تأکید کرد که وسایل فنی گروهش تا دو روز قبل اجازه ورود به میدان آزادی را نداشتند .
انتقادات تندروهای داخلی:
قاسم روانبخش (نماینده مجلس): این کنسرت را «اقدامی انحرافی برای کلاه گذاشتن سر مردم» خواند و گفت: «دولت به جای رسیدگی به مشکلات، درگیر کارهای حاشیهای است» .
ابوالقاسم طالبی (کارگردان تندرو): کنسرت را «کودتای میادین با بیحجابی» توصیف کرد .
حمایت اصلاحطلبان:
آذر منصوری (رئیس جبهه اصلاحات): لغو کنسرت را «نشانه تداوم سیاستهای هراس از امید» دانست و هشدار داد: «جامعه با فرسایش سرمایه اجتماعی و ناامیدی مواجه است» .
واکنش هنرمندان:
مهدی یراحی (خواننده): با انتشار صحنهای از فیلم «تایتانیک»، کنسرت را به «نوازندگان در حال غرق شدن» تشبیه کرد .
صبا علیزاده (نوازنده): این رویداد را «پروپاگاندای رایش سوم» نامید .
شهرداری تهران به رهبری علیرضا زاکانی وعده داد کنسرت به ورزشگاه آزادی منتقل شود، اما شجریان این پیشنهاد را نپذیرفت و برای برنامههای هنری خود به دبی سفر کرد .
این رویداد نشان داد که حکومت ایران حتی از تجمعات فرهنگی نیز هراس دارد و توانایی مدیریت رویدادهای بزرگ را ندارد .
اپوزیسیون خارجنشین و تندروهای داخلی به طور همزمان علیه این کنسرت موضع گرفتند که نشاندهنده همگرایی عجیب این دو جریان بود .
