در هفته‌های اخیر، لغو ناگهانی کنسرت‌های سیروان خسروی و گروه ایهام در کاخ نیاوران به یکی از چالش‌برانگیزترین موضوعات حوزه موسیقی تبدیل شده است. این اجراها که با استقبال چشمگیر مخاطبان و فروش سریع بلیت‌ها همراه بود، قرار بود در فضای باز کاخ نیاوران ادامه یابد، اما به‌صورت غیرمنتظره‌ای متوقف شد و واکنش‌های گسترده‌ای را در پی داشت.
دفتر موسیقی وزارت ارشاد در بیانیه‌ای اولیه، علت لغو را “اعتراض ساکنان محلی به آلودگی صوتی” عنوان کرد. اما بررسی‌های دقیق‌تر نشان می‌دهد که موضوع فراتر از یک شکایت محلی است. منابع آگاه از فشارهای وزارت میراث فرهنگی و نهادهای نظارتی به شرکت برگزارکننده و هنرمندان خبر داده‌اند، که در نهایت منجر به توقف این اجراها شد.
سیروان خسروی نیز در واکنش به این اتفاق گفت:
“از فشارهای مداوم برای توقف اجراها خسته شده‌ام. این محدودیت‌ها نه‌تنها به هنرمندان، بلکه به مخاطبان و صنعت موسیقی آسیب می‌زند.”
رسانه ها در گزارشی تفصیلی اعلام کرد که دفتر موسیقی تا آخرین لحظه از مجوزهای قانونی صادرشده دفاع کرد، اما فشارهای مکرر وزارت میراث فرهنگی و صدور نامه‌های متضاد، باعث لغو نهایی اجراها شد. این گزارش تأکید می‌کند که حتی با وجود مجوزهای رسمی، امکان لغو برنامه‌ها در آخرین لحظه وجود دارد، مسئله‌ای که اعتماد هنرمندان و برگزارکنندگان را تضعیف می‌کند.
این اتفاق بار دیگر این سؤال را مطرح می‌کند:
آیا عرصه فرهنگ و هنر می‌تواند مستقل و حرفه‌ای اداره شود، یا همچنان تحت تأثیر نگاه‌های سلیقه‌ای و غیرتخصصی قرار خواهد گرفت؟
برای جامعه موسیقی و مخاطبان، پاسخ به این پرسش تعیین‌کننده است. امید می‌رود تصمیم‌گیری‌های فرهنگی بر اساس اصول حرفه‌ای و حقوق قانونی هنرمندان صورت گیرد، نه فشارهای خارج از چارچوب.
